Aprile 9, 2009

Ξεκίνησε το μπλόγκ των μαχητικών αθεϊστών και…οι εμπρησμοί σε εκκλησίες

Την ευθύνη για τις επιθέσεις ανέλαβε με ηλεκτρονικό μήνυμα η οργάνωση

«Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς/Commando ΦΡΑΞΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ», όπου χαρακτηρίζουν τη θρησκεία ως «έναν ακόμη εξουσιαστικό μηχανισμό». Κλείνοντας η προκήρυξη αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Καταραστείτε όλους τους άνανδρους διαβόλους που είναι μέσα σας και που τους αρέσει να στενάζουν, να σταυρώνουν τα χέρια και να προσεύχονται.» (Φ.Ν.).Ποτέ πια καλοί, μέτριοι πιστοί ενός μέτριου θεού, κακέκτυπο ανθρώπου. Προσδοκούμε ανάσταση ζωντανών.

Υ.Γ.1:Τοποθετήσαμε εμπρηστικούς μηχανισμούς με ρολόι για χρονοκαθυστέρηση και παράλληλα τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία, στην Ελευθεροτυπία και στο Σκάι για να εκκενώσουν τις εκκλησίες και να μην υπάρξουν τυχόν τραυματισμοί.

Υ.Γ.2:Εάν το Σκάι ήταν το μόνο κανάλι που τηλεφωνούσαμε δεν θα υπήρχε έγκαιρη ενημέρωση για την ύπαρξη των μηχανισμών αφού η τηλεφωνήτρια του σταθμού μας έκλεισε το τηλέφωνο.

Aprile 9, 2009

Ορθολογισμός εναντίον ευφυίας

Το 2002, ο γνωστικός επιστήμονας Ντάνιελ Κάνεμαν από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας για την έρευνα που διεξήγαγε από κοινού με τον μακροχρόνιο συνεργάτη του Άμος Τβέρσκι (ο οποίος απεβίωσε το 1996) σχετικά με την κρίση και τη λήψη αποφάσεων –τι είναι αυτό που κάνει τις σκέψεις και τις πράξεις λογικές ή παράλογες. Οι δύο επιστήμονες εξέτασαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι κάνουν επιλογές και υπολογίζουν τις πιθανότητες και αποκάλυψαν βασικά σφάλματα που πραγματοποιούνται κατά κόρον κατά τη λήψη αποφάσεων.

Τα σφάλματα συλλογισμού που αποκάλυψαν οι δύο επιστήμονες δεν είναι ασήμαντα λάθη που κάνει κάποιος που παίζει σε ένα παιχνίδι συναναστροφής. Για να είναι κάποιος ορθολογιστής πρέπει να υιοθετεί κατάλληλους στόχους, να προχωρά στις κατάλληλες ενέργειες δεδομένων των στόχων και των πεποιθήσεών του και να οι πράξεις του να συνάδουν με τις πεποιθήσεις του. Ορθολογισμός σημαίνει το άτομο να επιτυγχάνει τους στόχους που έχει θέσει στη ζωή του χρησιμοποιώντας τα καλύτερα μέσα που έχει στη διάθεσή του.

Οι περιπτώσεις καταστρατήγησης των κανόνων συλλογισμού που μελέτησαν ο Κάνεμαν και ο Τβέρσκι υποδηλώνουν ότι στην πραγματικότητα δεν είμαστε τόσο ικανοποιημένοι με τη ζωή μας όσο θα μπορούσαμε να ήμαστε. Η έρευνα που διεξήγαγα στο εργαστήριό μου υποδεικνύει ότι υπάρχουν συστηματικές επιμέρους διαφορές μεταξύ των ικανοτήτων κρίσης και λήψης αποφάσεων με τις οποίες ασχολήθηκαν οι Κάνεμαν και Τβέρσκι.

Η ειρωνεία είναι οι δύο επιστήμονες τιμήθηκαν με Νόμπελ για τη μελέτη των γνωστικών χαρακτηριστικών που απουσιάζουν πλήρως από το πιο διαδεδομένο σύστημα αξιολόγησης των διανοητικών δυνατοτήτων: τα τεστ ευφυΐας. Η άποψη που επικρατεί τόσο στην επιστημονική κοινότητα όσο και στην ευρύτερη κοινωνία είναι ότι ο «ορθός συλλογισμός» προϋποθέτει ορθή κρίση και λήψη ορθών αποφάσεων –πρόκειται για το είδος του συλλογισμού που μας βοηθά να επιτύχουμε τους στόχους μας. Και όμως, αυτού του είδους ο ορθός (ορθολογικός) συλλογισμός δεν λαμβάνεται καν υπ’ όψιν στα τεστ ευφυΐας.

Μπορεί τα τεστ ευφυΐας να αξιολογούν σημαντικές παραμέτρους, δεν αξιολογούν όμως τη διαβάθμιση του ορθολογισμού στο συλλογισμό του ατόμου. Ίσως αυτή να μην ήταν μια σημαντική παράλειψη εάν η ευφυΐα αποτελούσε ισχυρή ένδειξη του ορθολογικού συλλογισμού. Η ερευνητική μου ομάδα, όμως, διαπίστωσε ακριβώς το αντίθετο: στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί μια μικρή ένδειξη, καθώς ορισμένες από τις δεξιότητες ορθολογικού συλλογισμού δεν παρουσιάζουν απολύτως καμία συσχέτιση με την ευφυΐα.

Τα τεστ ευφυΐας καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την ακαδημαϊκή και επαγγελματική σταδιοδρομία εκατομμυρίων ανθρώπων από διάφορες χώρες. Δίνονται τεστ ευφυΐας στα παιδιά προκειμένου να αποφασιστεί εάν είναι κατάλληλα για να γίνουν δεκτά σε σχολικά προγράμματα που απευθύνονται στα νοητικά προικισμένα παιδιά. Οι εταιρείες και ο στρατός βασίζουν τις επιλογές τους στα συστήματα αξιολόγησης και ταξινόμησης που εμφανίζονται ελαφρώς διαφοροποιημένα σε σύγκριση τα τεστ ευφυΐας.

Μπορεί αυτή η επιμονή στην ευφυΐα να είναι ως ένα βαθμό αναγκαία, αυτό που δεν δικαιολογείται, όμως, είναι ότι η τάση παράβλεψης των γνωστικών ικανοτήτων που είναι –τουλάχιστον– το ίδιο σημαντικές: είναι οι δεξιότητες στις οποίες στηρίζεται η ορθολογική σκέψη και πράξη.

Οι επικριτές των τεστ ευφυΐας έχουν επανειλημμένα τονίσει ότι τα συγκεκριμένα τεστ παραβλέπουν σημαντικά τμήματα της διανοητικής ζωής και κυρίως τους μη γνωστικούς τομείς, όπως οι κοινωνικο-συναισθηματικές δεξιότητες, η κατανόηση και οι διαπροσωπικές δεξιότητες. Τα τεστ ευφυΐας αποδεικνύονται, επίσης, ανεπαρκή ως προς την αξιολόγηση της γνωστικής λειτουργίας, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το ότι πολλοί άνθρωποι επιδεικνύουν συστηματική αδυναμία να σκεφτούν ή να συμπεριφερθούν ορθολογικά παρά το γεγονός που διαθέτουν ένα ικανοποιητικό δείκτη νοημοσύνης. Για διάφορους λόγους έχουμε υπερεκτιμήσει τις νοητικές δεξιότητες που μετρούν τα τεστ ευφυΐας και έχουμε υποτιμήσει άλλες σημαντικές γνωστικές δεξιότητες, όπως η ικανότητα του ατόμου να σκέφτεται ορθολογιστικά.

Οι ψυχολόγοι έχουν μελετήσει τις βασικές κατηγορίες σφαλμάτων συλλογισμού που καθιστούν τους ανθρώπους λιγότερο ορθολογιστές. Έχουν μελετήσει την τάση των ανθρώπων να εκτιμούν τις πιθανότητες χωρίς συνάφεια, να έχουν υπερβολική εμπιστοσύνη στις γνώσεις τους, να παραβλέπουν την εναλλακτική υπόθεση, να αξιολογούν τα στοιχεία με υποκειμενικότητα, να εκφράζουν ασυνάρτητες προτιμήσεις βάσει των στερεοτύπων τους (framing effects), να υπερεκτιμούν τα βραχυπρόθεσμα οφέλη εις βάρος της μακροπρόθεσμης ευεξίας, να επηρεάζονται από άσχετους παράγοντες κατά τη λήψη αποφάσεων κ.α.

Όλες αυτές οι κατηγορίες μη ορθολογικής κρίσης και αδυναμίας λήψης ορθολογικών αποφάσεων επηρεάζουν σημαντικά την ευφυΐα –γεγονός που σημαίνει ότι στα τεστ ευφυΐας συνήθως δεν προσμετρώνται οι επιμέρους διαφοροποιήσεις στον ορθολογικό συλλογισμό. Τα τεστ ευφυΐας αξιολογούν τις διανοητικές δεξιότητες που αποτελούν αντικείμενο μελέτης εδώ και πολλά χρόνια, ενώ αντίθετα, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πολύ πρόσφατα τα εργαλεία αξιολόγησης του ορθολογικού ή μη ορθολογικού συλλογισμού. Η πρόοδος που έχει συντελεστεί τελευταία στη γνωστική επιστήμη που μελετά τον ορθολογικό συλλογισμό υποδεικνύει ότι τίποτα –εκτός από τα χρήματα– δεν μας εμποδίζει πλέον να δημιουργήσουμε το πρώτο τεστ «RQ» (Rational Quotient – δείκτης ορθολογισμού).

Αυτό το τεστ μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμο. Οι άστοχες επενδυτικές αποφάσεις, για παράδειγμα, έχουν αποδοθεί εν μέρει στην υπερβολική εμπιστοσύνη που δείχνουν τα άτομα στις γνώσεις τους, στην τάση υπερ-ερμηνείας τυχαίων γεγονότων και στην τάση αντικατάστασης του σθένους (valence) με τη σκέψη. Τα σφάλματα κατά τη λήψη ιατρικών και νομικών αποφάσεων έχουν επίσης συνδεθεί με συγκεκριμένες τάσεις μη ορθολογικού συλλογισμού που έχουν μελετηθεί από τους ψυχολόγους.

Υπάρχουν στρατηγικές και προσλαμβάνουσες σε όλους αυτούς τους τομείς σφαλμάτων συλλογισμού. Το σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα σφάλματα συλλογισμού συνδέονται περισσότερο με τον ορθολογισμό παρά με την ευφυΐα και μπορούν να περιοριστούν εάν τα σχολεία, οι επιχειρήσεις και το κράτος έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στους γνωστικούς τομείς που απουσιάζουν από τα τεστ ευφυΐας.

Διαφορετικά, οι εν λόγω φορείς θα αφιερώνουν πολύ περισσότερο χρόνο και πόρους στην ευφυΐα παρά στο να διδάσκουν πώς πρέπει να σκέφτεται κανείς για να επιτύχει τους στόχους του. Φαίνεται πως η ευφυΐα να έχει αναδειχθεί σε έμβλημα της κουλτούρας μας. Αυτό που έπρεπε όμως να επιδιώκουμε είναι η ανάπτυξη των ορθολογικών στρατηγικών που θα προάγουν ουσιαστικά την ευεξία του ανθρώπου.

Aρθρο του Κιθ Στάνοβιτς*

*Καθηγητής στο Τμήμα Ανθρώπινης Εξέλιξης και Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και συγγραφέα του βιβλίου What Intelligence Tests Miss: The Psychology of Rational Thought

Copyright: Project Syndicate, 2009

www.project-syndicate.org

Marzo 21, 2009

ή εξαπατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μάς είπαν την αλήθεια

Ο Πασκάλ κάνει έναν έξυπνο συλλογισμό.
Λέει:Οι Απόστολοι του Χριστού ,που μάς μετέφεραν τα περί Αυτού,ή εξαπατήθηκαν από τον Χριστό ή μάς εξαπάτησαν εν γνώση τους ή μάς είπαν την αλήθεια.

Στην πρώτη περίπτωση κάτι τέτοιο φαντάζει τρελό καθώς οι ίδιοι οι Απόστολοι υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες τής ζωής ,του θανάτου και τής Ανάστασης του Δασκάλου τους.

Στην δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να εξετάσουμε τα κίνητρα που θα οδηγούσαν τους αποστόλους να κάνουν κάτι τέτοιο.
Τα χρήματα; Η δόξα; Τι κέρδισαν από το κήρυγμα τους πέρα από διωγμούς,φυλακίσεις,εξορίες,βασανιστήρια και θάνατο;
Μήπως οι αγράμματοι ψαράδες είχαν κάποια υψηλή φιλοδοξία για να αλλάξουν τον κόσμο ;Κάθε άλλο!Ακόμα και μετά την Σταύρωση ξαναγύρισαν στο επάγγελμα του ψαρά για να βγάλουν τα προς το ζήν και να θρέψουν τις οικογένειες τους.
Άλλαξαν τρόπο σκέψης μόνο μετά την Πεντηκοστή,όταν και ενισχύθηκαν από το Πνεύμα του Θεού για να αρχίσουν την διακονία του κηρύγματος.

Τελικά από τις τρείς παραμένει ως μόνη λογική εκδοχή ,η τρίτη:ότι οι ταπεινοί ψαράδες της Γαλιλαίας μάς είπαν την αλήθεια .
Έστω την αλήθεια ΤΟΥΣ.Μάς είπαν τα βιώματα τους και πέθαναν γι αυτά.
Συνεπώς δεν προσπάθησαν να εξαπατήσουν κανέναν.
Τώρα,το αν κάποιος θα δεχτεί τα βιώματα αυτά ως καθοριστικά για τη δική του ζωή και συνεπώς τον Χριστό ως Θεό Σαρκωθέντα,είναι άλλο ζήτημα.
Πάντως δεν είναι ,με κανένα τρόπο ζήτημα που προσκρούει στη λογική εκτός αν αυτή μετατραπεί σε άρνηση της πραγματικότητας.

Marzo 18, 2009

o αγνωστικιστής εξελικτικός ,θεωρητικός της παιδοφιλίας





Marzo 14, 2009

είναι τα αναθέματα κατάρες;

Μεταφέρω απόσπασμα απάντησης σε συνομιλητή στο φιλόξενο ιστολόγιο του Διαγόρα

Νομίζω ότι έχει γενικότερο ενδιαφέρον

«Αν η Εκκλησία καταράται τους «εχθρούς» της,όπως νομίζετε, τότε έχει χάσει τον σκοπό της.
Παραθέτετε το κείμενο του αποστόλου Παύλου “Αλλά, και αν εμείς ή άγγελος από τον ουρανό κηρύττει σε σας ένα άλλο ευαγγέλιο, παρά εκείνο που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα. Όπως είχαμε πει πρωτύτερα, λέω και τώρα ξανά: Αν κάποιος κηρύττει σε σας ένα άλλο ευαγγέλιο, παρά εκείνο που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα.” (Προς Γαλάτας Α:8-9)

Ο ίδιος αυτός απόστολος γράφει στους Ρωμαίους:
«ευλογείτε τους διώκοντας υμάς, ευλογείτε και μη καταράσθε.
μηδενί κακόν αντί κακού αποδιδόντες
. προνοούμενοι καλά ανώπιον πάντων ανθρώπων·μή εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γάρ· εμοί εκδίκησις, εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος.
εάν ουν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά, πότιζε αυτόν· τούτο γαρ ποιών άνθρακας πυρός σωρεύσεις επί την κεφαλήν αυτού.
μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν.
(Ρωμ. 12,21)

και «Ηυχόμην ανάθεμα είναι α­πό Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα» (Ρωμ. 9, 3).
Λέει ο αγ.Συμεών ο Νέος Θεολόγος επ΄αυτού:«Εκείνος προτιμά να χωρισθή τελείως από τον Χριστόν, δια να σωθής εσύ, κι εσύ λέ­γεις ότι θα το θεωρήση ατιμία αν θελήσω και προσπαθή­σω να γίνω κι εγώ όμοιός του;»

Οι αθεολογούντες θα σπεύσουν να μιλήσουν για μία ακόμη αντίφαση της Αγίας Γραφής αν συνυπολογίσουν και τα:
«ων εστιν Υμέναιος και Αλέξανδρος, ους παρέδωκα τω σατανά, ίνα παι­δευ­θώσι μη βλασφημείν.»
«τας δε βε­βή­λους κενοφωνίας πε­ρι­ΐστασο· επί πλείον γαρ προκό­ψουσιν ασε­βείας, και ο λόγος αυτών ως γάγγραινα νομήν έξει· ων εστιν Υμέναιος και Φι­λητός, οίτινες περί την αλήθειαν ηστόχη­σαν, λέγοντες την ανά­στα­σιν ήδη γεγονέναι, και ανατρέπουσι την τινων πίστιν.»

Διαβολοστέλνει κόσμο ο απόστολος,πρώην φαρισαίος, διώκτης των Χριστιανών και εκ των λιθοβολιστών του πρωτοδιακόνου Στεφάνου;
Ή μήπως ο Υμέναιος κι ο Αλέξανδρος είναι «χριστιανοί» που κηρύττουν ένα ψευτοευαγγέλιο του μυαλού τους και η αποκοπή τους από το εκκλησιαστικό σώμα ισοδυναμεί με παράδοση τους στην εξουσία του διαβόλου ώστε να μετανοήσουν αντιλαμβανόμενοι πού κατάντησαν;

Τι άλλο πρακτικό αποτέλεσμα,πέραν αυτού, μπορεί να έχει στη ζωή τού κάθε Υμέναιου ή Αλέξανδρου η απόφαση του αποστόλου;Μήπως να τους κυνηγούν οι χριστιανοί να τους κάψουν ή να μαζεύονται και να «προσεύχονται» να έρθουν συμφορές στους ίδιους και τις οικογένειες τους;
Είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια αντίληψη στους ακολούθους τού Χριστού ο οποίος συγχωρούσε , ψυχορραγώντας μέσα σε μεγάλους πόνους,τους σταυρωτές Του;
Είναι δυνατόν να σημαίνουν κάτι τέτοιο τα αναθέματα ,τα οποία διαβάζονται λιγο πριν ή λίγο μετά την Θεία Λειτουργία ,για την συμμετοχή στην οποία είναι απαραίτητη η συμφιλίωση ακόμη και με όσους μάς αδικούν;

Εάν τα αναθέματα της Κυριακής της Ορθοδοξίας ήταν μια ιεροεξεταστική διαδικασία συλλογικών καταρών εναντίον των αντιφρονούντων,προσωπικά ομολογώ ευθαρσώς ότι δεν θέλω να έχω σχέση με τον φορέα που τις εκστομίζει.
Καθώς κάτι τέτοιο δεν γίνεται άπαξ και εν βρασμώ ψυχης αλλά επί αιώνες και με συναίσθηση του γεγονότος τουλάχιστον εκ μέρους των ιθυνόντων.

Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Ο άγιος Νεκτάριος λέγει: «Ο επίσκοπος οφείλει να εμμένη αείποτε (= υπό τις οποιεσδήποτε συνθήκες) εν ταις ηθικαίς του ιερού Ευαγγελίου αρχαίς»· και σημειώνει εμφαντικά: Τις ηθικές αυτές αρχές του Ευαγγελίου δεν έχει κανένας δικαίωμα να τις παραβαίνει ούτε «δήθεν λόγω δογματικών διαφορών».

«Αι δογματικαί διαφοραί ως αναγόμεναι προς μόνον το κεφάλαιον της πίστεως αφίενται ελεύθερον και απρόσβλητον το τής αγάπης κεφάλαιον· το δόγμα δεν καταπολεμεί την αγάπην».

Και : «Ο μη αγαπών τους ετεροδόξους επίσκοπος ο μη και υπέρ αυτών εργαζόμενος, από ψευδούς κινείται ζήλου και εστερημένος εστίν αγάπης· διότι όπου η αγάπη, εκεί και η αλήθεια και το φως, ο δε ψευδής ζήλος και η πεπλανημένη δόξα εξελέγχονται υπό του φωτός και της αγάπης και αποκρούονται» .

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/meletios_nektarios_2.html

Λόγια καθαρά και σταράτα.»

Marzo 9, 2009

Η κατάθλιψη, η αυτοκτονία και η θρησκεία

Η κατάθλιψη, η αυτοκτονία και η θρησκεία 03-02-2005

Η θρησκεία φαίνεται να έχει προστατευτικό εναντίον της αυτοκτονίας Η θρησκεία φαίνεται να έχει προστατευτικό ρόλο εναντίον της αυτοκτονίας.

Άνδρες και γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη οι οποίοι πιστεύουν σε μια θρησκεία, έχουν λιγότερες πιθανότητες να προβούν σε απόπειρα αυτοκτονίας. Πολύ λίγες μελέτες εξέτασαν μέχρι σήμερα τη σχέση μεταξύ θρησκείας και αυτοκτονίας. Η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους από την αυτοκτονία αλλά αυτό δεν διερευνήθηκε επιστημονικά και αντικειμενικά στο βαθμό που θα έπρεπε. Όμως η σχέση αυτή είναι ενδιαφέρουσα.

Διότι εάν η επιρροή της θρησκείας στους ανθρώπους θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερες αυτοκτονίες, τότε θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν νέες στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας της αυτοκτονίας ή της απόπειρας αυτοκτονίας. Οι μηχανισμοί με τους οποίους η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους με κατάθλιψη από την αυτοκτονία είναι σύνθετοι.

Η αλληλοεπίδραση του κανονιστικού πλαισίου που προσφέρει η θρησκεία στον ηθικό και άλλους τομείς μαζί με την κοινωνική ενσωμάτωση, είναι πιθανόν παράγοντες που προστατεύουν τους ανθρώπους από την αυτοκτονία.

Με βάση το σκεπτικό και τα ερωτηματικά αυτά, ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κολούμπια της Νέας Υόρκης, εξέτασαν την επιρροή που έχει η θρησκευτική προσήλωση με την απόπειρα αυτοκτονίας σε 371 ασθενείς με κατάθλιψη.

Το 50% των ασθενών αυτών, είχαν στο ιστορικό τους, τουλάχιστο μία απόπειρα αυτοκτονίας στη ζωή τους.

Τα αποτελέσματα που προέκυψαν είναι ενδιαφέροντα και προσθέτουν νέα δεδομένα στην πρόληψη της αυτοκτονίας:

1. Άνδρες και γυναίκες που δήλωναν ότι ανήκαν σε μια θρησκεία, είχαν λιγότερες απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό τους σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν θρησκευτική προσήλωση. Στους ασθενείς με κατάθλιψη που δήλωναν θρήσκοι, το 48% είχε ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας. Στους ασθενείς που δήλωναν ότι δεν ανήκαν σε θρησκεία, το ποσοστό αυτών με ιστορικό αυτοκτονίας ανερχόταν στο 66%

2. Το είδος της θρησκείας στο οποίο πίστευαν οι ασθενείς, δεν βρέθηκε να παίζει κάποιο ρόλο

3. Οι ασθενείς με κατάθλιψη που δεν πίστευαν σε θρησκεία δεν είχαν μόνο περισσότερες περιπτώσεις απόπειρας αυτοκτονίας αλλά και περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού που είχαν αυτοκτονήσει

4. Οι ασθενείς χωρίς θρησκεία ήσαν συνήθως πιο νέοι. Αυτοί που ήσαν παντρεμένοι ήταν λιγότεροι, είχαν πιο σπάνια παιδιά και λιγότερη επαφή με μέλη της οικογένειας τους. Επίσης είχαν λιγότερους ηθικούς φραγμούς στις σκέψεις αυτοκτονίας. Το ιστορικό τους όσον αφορά χρήση ναρκωτικών ήταν πλουσιότερο. Κλινικά χαρακτηρίζονταν από περισσότερη παρορμητικότητα και επιθετικότητα

Η γνώμη μας είναι ότι τα δεδομένα που προέκυψαν, πιθανόν να μπορέσουν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αυτοκτονίας σε ασθενείς με κατάθλιψη. Είναι αναγκαίο να διερευνηθεί περισσότερο η επιρροή της θρησκευτικής προσήλωσης στις σκέψεις αυτοκτονίας, στην επιθετικότητα και με πιο τρόπο θα μπορούσε να αποτρέψει αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο μια μελλοντική μεγαλύτερη θρησκευτική εμπλοκή θα μπορούσε να αποτελεί πρόληψη και προστασία των ασθενών από σκέψεις αυτοκτονίας. Το ζήτημα αυτό δεν έχει ακόμη ερευνηθεί με προοπτικές θεραπευτικές δοκιμές.

Τα δεδομένα που έχουμε σήμερα προτρέπουν σίγουρα στο να εξετασθεί περισσότερο ο ρόλος της θρησκείας στην πρόληψη της αυτοκτονίας.

Βιβλιογραφία: Religious Affiliation and Suicide Attempt , American Journal of Psychiatry 2004;161:2303-2308, Δεκέμβριος 2005.

Marzo 6, 2009

καλέ σα διδυμάκια δε μοιάζουν;

Image Hosted by ImageShack.us

Με αγάπη και χιουμοριστική διάθεση στον φίλο μου τον Σάρα Πέηλιν Τζούνιορ

Marzo 4, 2009

μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε άθεο κράτος

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ

«Κλειστή πόρτα» από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας βρήκε ομάδα Ρώσων αθέων η οποία έκανε διάβημα με αίτημα την απαλοιφή της αναφοράς στο Θεό από τον ρωσικό εθνικό ύμνο.

Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο Interfax (10/11/2005), το διάβημα προξένησε ευρύ δημόσιο διάλογο και αντιγνωμίες, καθώς βρήκε πρόσφορο έδαφος τόσο μεταξύ εκείνων που φέρονται δυσαρεστημένοι από την αναβίωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Ρωσία, όσο και μεταξύ εκείνων που επηρεάζονται από την «απολυταρχία της εκκοσμίκευσης» των δυτικοευρωπαϊκών κρατών.

Τα έντονα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ρωσική κοινωνία σήμερα (ναρκωτικά, αλκοολισμός, δημογραφική κρίση, νέο – ειδωλολατρία) συμβάλουν, δυστυχώς, στην καλλιέργεια της αθεΐας.

Στη συγκεκριμένη αναφορά του πρακτορείου εξαίρεται ο ρόλος της Ορθοδοξίας και της Ρωσικής Εκκλησίας ως απαραίτητων συστατικών συνοχής και ενότητας του κράτους και ως αντίδοτων στις διασπαστικές δυνάμεις του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας.

Πηγή: ΠΡΟΝΑΟΣ

Febbraio 25, 2009

H «επιστημονική» θεμελίωση τού ρατσισμού

“Scientific Racism” in Enlightened Europe:Linnaeus, Darwin, and Galton Shah Aashna Hossain

Introduction

The concept of racism did not always exist: in fact, it only really began with the ideas of the Enlightenment, mainly those that focused on evolution. And it was not solely influenced by Charles Darwin’s theory of evolution: even before the one he put forth in Origin of Species, other evolutionary theories such as Lamarckism – proposed by Jean- Baptiste de Monet, Chevalier de Lamarck, and modified by German zoologist Ernst Haeckel – a certain version of Lamarckism – already existed. Although the theories of the last two evolutionists did not involve natural selection, they also managed to inspire racism that was justified: it had science as its basis.

Even as early as 1774, Edward Long – a Jamaican physicist – insisted that peoples of African descent “were a lower order of humanity, probably ‘a different species of the same Genus’.”

(1) The Problem with the Great Chain of Being One of the new concepts that was introduced during the time of the Enlightenment was that of the Great Chain of Being. This was a hierarchy that linked all living organisms of the world, God being first, then the angels, then man; it went all the way down to the smallest insect. The purpose of the existence of the lower beings of the chain was to serve the higher beings: therefore, plants were used by animals, higher animals ate lower animals, men ate animals and had power over them, and a god had power over men. But problems arose with this system: some organisms and species did not fit neatly into the mold. One example is that of a being that would fit between men and animals. In 1699, when the chimp was first introduced to Britain, the human-like traits it possessed were modified in descriptions so as to make it that being that would be the perfect link between the two. However, the fact that it was not an ideal fit still remained (1). In 1677, Dr. William Petty of England came up with a solution. He announced in a paper to the Royal Society that the missing link they had been looking for consisted of “savages”, beings that fit between Caucasian men and other organisms. Thus, he also naturally concluded that since they were lower on the Great Chain, they were brought into being to serve and follow the will of the beings superior to them.

At the time, his contemporaries did not pay much attention to his idea. But fifty years later, Swedish biologist Charles Linnaeus revived his notion (1).

The Beginning of Racial Classification

Though he did not believe all the concepts concerning the Great Chain of Being, Charles Linnaeus still did believe in a set hierarchy of organisms. In General System of Nature, published in 1735, he placed man in the order of primates along with the other mammals. However, he did believe that the one characteristic that distinguished men from the apes was the former being’s ability to use the facility of reason. But distinctions in that order did not cease to be merely with that classification. He stated that variations within the Genus Homo sapiens existed as a result of varying cultures and climates (2). The four main categories of the Genus that he proposed were the following: 1. Americanus. Native American males were supposedly red; had black hair and sparse beards; were stubborn; prone to anger; “free”; and governed by traditions (3). Thus, this form of Homo sapiens was definitely inferior and uncivilized.

2. Asiaticus. The male Asian was said to be “yellowish, melancholy, endowed with black hair and brown eyes…severe, conceited, and stingy. He puts on loose clothing. He is governed by opinion.” Thus, like the aforementioned type of Homo sapiens, the Asiaticus could only be a mediocre prototype (2).

3. Africanus. The male of this subset, according to Linnaeus, could be recognized by his skin tone, face structure, and curly hair (2). This kind was apparently cunning, passive, and inattentive, and ruled by impulse. The female of this kind was also apparently shameless, because “they lactate profusely.” (3)

4. Europeaus. The males of this subset were supposedly “changeable, clever, and inventive. He puts on tight clothing. He is governed by laws.” (2) In addition to these categories, Linnaeus also suggested there were some more miscellaneous ones that occurred: “‘wild men,’ dwarfs, troglodytes [cave dwellers], and ‘lazy Patagonians’ [South American hunter-gatherers].” (4)

Therefore, being the most civilized of the Homo sapiens, the Europeaus was obviously the most superior type in Charles Linnaeus’s view (2).

Before Linnaeus proposed the ideas mentioned above, “race” had been used to distinguish between different nationalities. But after he proposed the system above, Europeans began to identify themselves with a larger group: “white” people. Now the ideal physical standards were those of classical Greece. The further one’s physical traits were from that notion of perfection, the less Caucasian one was. Numerous authors began to publish books to prove that Europeans were at the top of the racial hierarchy they believed in, alluding to some evolutionary theory or the other. And then, the British Empire selected one of its naturalists to study different species around the world (1).

Darwin and the Misuse of His Theory

Before Darwin carried out his observations that would later lead him to publish Origin of Species, numerous authors had already published books alluding to some evolutionary theory – but their purpose was to prove the superiority of the “white” race.

In 1837, the British Empire authorized Charles Robert Darwin, an English naturalist, to sail to the Galapagos Islands aboard the H.M.S. Beagle in order to observe and record different types of flora and fauna. By studying them, their history, and the many varieties that existed at his time, Darwin – partially influenced by Thomas Malthus, British economist – came up with his own theory of evolution, which he called “natural selection.”

Simply put, it consisted of the thought that many varieties of each species of organism existed, and as time passed on and environments changed, those best suited to the environment would survive, and those varieties not so well-suited would die off. Those species that survived changed and developed as more time went on in order to better suit themselves to their surroundings. This idea is also known as the “survival of the fittest.” (1)

Although the publication of his ideas in Origin of Species in 1859 caused quite an uproar within religious circles, it revolutionized natural science and – although it was not his intent – vindicated imperialist practices.

Since Europeans believed themselves to be more technologically advanced than other peoples, Darwin’s theory suggested that they were indeed the most superior race of all. It also suggested that the different human races were engaged in a competitive struggle to survive.

Thus, it justified such ignorant acts as the conquest, colonization, and extermination of entire peoples. Conquest and colonization were necessary to educate and enlighten non-Christians, or “heathens”. And if the heathens protested in any form, or if their land or goods were more desirable than their survival, they would simply be killed off. These acts did have a credible, scientific basis, after all.

Because of this, England’s conscience was at rest when it took over India, forced China to open trading ports, and when it took over various other Asian and African nations – France, Italy, and other European countries engaged in the latter activity also. Thus, by the turn of the twentieth century, only a few nations still preserved their independence. But the full extent of racial discrimination based on scientific theory had not yet been reached. That would come with the creation of a new field of study (1).

Sir Francis Galton, Father of Eugenics

One of the historical peaks of scientific racism was the establishment of eugenics. Francis Galton, who happened to be cousin to Darwin, is conventionally held responsible for the beginning of this scientific study of breeding and its improvement. In the chapter of his book Hereditary Genius – published in 1869 – entitled “The Comparative Worth of Different Races,” Galton uses a sort of grading scale to point out where each race in the classification system he used lay according to its range of intelligence.

On this scale, he stated that half of the men of each race would lie on the higher side of its ability, and the other half would lie in the lower side of its ability. In another division of this system, Athenians had the highest intelligence; British citizens and descendants were two “grades” below the Athenians; Lowland Scotsmen and Northern Englishmen were a fraction below the average English; Africans were two “grades” below the average English; and Australian Aborigines were last – one “grade” below Africans (5). Galton’s concepts of racial superiority became very popular in Europe as well as the United States - the latter even went so far as to pass laws passed to restrict immigrant flow to solely those peoples of North-European descent. As far back as 1691, Virginia had already banned all forms of inter-racial marriage.

But now, in addition to the races previously mentioned as being so, even those people that belonged to the impoverished “white” were deemed genetically inferior (1).

Conclusion

The works of these authors have been used to justify many atrocities, including slavery, colonization, and racial genocide during the period of the authors’ lives to more recent violations of human rights and attempts to keep races “pure” – i.e. Adolf Hitler’s notion of the Final Solution and the master Aryan race. With the growing nationalism of the times, theories that were even as objective as Darwin’s were taken out of context and twisted into whatever was necessary to exploit other people.

The lesson here is that knowledge, whether newfound or old, can be manipulated for use that is either productive and for the overall “good” – or it can be distorted to hide the truth and thus prove to be a detriment for most. Considering this aspect of information, as has been shown, scientific knowledge can be particularly explosive.

WWW Sources 1) “A History of Race/ism”, Prepared by Tim McCaskell, a representative of the Toronto Board of Education 2) “Philosophical Anthropology: The 18th Century Enlightenment: The Natural History of Man”, A Britannica.com article 3)”Race: Is It a Valid Issue?”, Prepared by Jon Morro, a student at the University of Michigan 4)”Quotations about the Psychology of Racial, Ethnic, National, and Regional Differences: 3. The History of the Study of Racial/Ethnic Differences”, From a book published by British psychologist Christopher Brand: Personality, Biology, and Society 5)”Francis Galton: The Founder of Eugenics”, Created by Jeremy Linden from History 387: “Studies in Victorian England: Prejudice and Policy” at Vassar College

Febbraio 12, 2009

Ο αθεϊστικός θρησκευτικός ζήλος

http://www.smh.com.au/articles/2004/02/11/1076388433814.html

France`s great paradox to pursue secularism with religious zeal

February 12, 2004


Years of church-state conflict can help explain why the veil has been banned from schools, writes Sophie Masson. It`s on. The lower house of the French Parliament has overwhelmingly voted to make into law the proposal to ban wearing “ostensible religious symbols“ such as veils, yarmulkes and large crucifixes in public schools. The idea seems to be catching on elsewhere – Belgium and Germany have indicated they would consider a similar law. To many Australians, however, it seems bizarre. What are the French on about? What has caused the country which trumpets itself as “the home of the rights of man“ to indulge in such clumsy, unjust attempts at anti-religious repression? Well, it`s the latest instalment in a 200-year-old French battle. To understand the situation, it`s useful to know that background, which shows a long-standing tension between religion and the republic. It began in 1792, with the extremist Jacobins seizing power in France. Jacobinism is a paradox: a mix of revolutionary atheism and authoritarian republican statism. This resulted in a concerted attack on religion, leading to a hideous civil war which claimed hundreds of thousands of victims in the west of France. The coming to power of Napoleon meant the repeal of much Jacobin anti-clericalism and for a time, there was peace between politicians and the church. However, in 1880 the militantly atheistic Jules Ferry (an ancestor of the present Education Minister, philosopher Luc Ferry) started the war with religion again, expelling all religious staff from public schools, and nuns from hospitals. France seemed set for turmoil again, but fortunately moderate elements intervened. In 1902, under another militant atheist, Emile Combes, it flared up again. Not content with closing down more than 2500 religious schools, Combes`s government forbade all people from religious orders to teach. It went too far when one minister attempted a secret purge to rid the bureaucracy of anyone with religious convictions. It was too much for Parliament, and the government fell. The separation of church and state law of 1905 was an attempt at balancing the different forces, going some way to reaffirming freedom of worship. But it caused strife by forbidding any religious instruction at all in public schools, nationalised much church property, and forbade the erection of new religious symbols in any public space (including graveyards). And it was not until after World War I that diplomatic relations were resumed between the Vatican and France. In 1941, the collaborationist Vichy government repealed the 1905 laws. When Charles de Gaulle came to power after the liberation, he restored some but not most of the 1905 laws, for instance, allowing the church to keep its property. Today, France faces resurgent religion, and resurgent Jacobinism. The difference is that it`s not Christianity, but Islam, that`s the challenge to the unitary state and republican secularism these days. The state has been pussyfooting for a long time over Islamist militancy in the “zones“ as they`re called in France (outer suburbs of big cities), rising anti-Semitism, and a rise in what is euphemised as “incivility“, which includes violent misogyny among some Muslim boys. The new law is an attempt to show that they can still control the situation. By banning symbols and depriving people of the right to religious expression, they are stirring up trouble but are not targeting the real problem – the failure of French society to integrate its Muslim youth, and the consequent rise in the influence of radicals. It`s not necessarily about prejudice, incidentally, but rather a problem of mixed messages: French politicians and intellectuals denigrating their heritage, particularly that of non or pre-Jacobin France, yet at the same time they are most punitive if young people do not show respect for the “saints“ of the Revolution, and for “republican values“. Young people end up not respecting anything at all about their country. Who can be surprised? Luc Ferry said recently that his ideal is a system of religious-style ethics: a secular system that goes deep but keeps religion well out, calling it “sacred secularism“. He was not challenged on the contradiction. Perhaps that was because it perfectly illustrated the French paradox.

Sophie Masson is a French-Australian author.